De Rotterdamse ondernemer Wim Beelen, het gezicht achter het nieuwe project Spelen bij Beelen, heeft zich kritisch uitgelaten over de ontwerpfilosofie die de Efteling hanteert. Waar in Kaatsheuvel elk detail, van de wachtrijen bij Baron 1898 tot de ornamenten in Symbolica, in dienst staat van het grotere verhaal, pleit Beelen voor een terugkeer naar de basis. Volgens de ondernemer leiden de complexe thematisering en de bijbehorende sfeeropbouw enkel af van het fysieke plezier en de activiteit.

In zijn visie is de overdaad aan decoratie en storytelling, zaken waar de Efteling wereldwijd om geprezen wordt, overbodig. Beelen omschrijft de sfeerelementen in het Park van de Efteling als vertragend en onnodig. Hij streeft met zijn concept naar een omgeving waar de nadruk volledig ligt op de actie van de bezoeker zelf, zonder de tussenkomst van een zorgvuldig opgebouwd universum of zware decors. Dit vormt een schril contrast met de koers die de Efteling vaart, waarbij zelfs kleinschalige aanpassingen in de Wereld van Sindbad of het Pieckfijn onderhoud van bestaande sprookjes gebonden zijn aan strikte huisstijlen.

Hoewel de Nederlander erkent dat zijn aanpak lijnrecht tegenover de filosofie van de Anton Pieck-erfenis staat, ziet hij juist in die eenvoud zijn kracht. In Rotterdam wordt gekozen voor een nuchtere invulling van het begrip 'attractiepark'. Voor de Efteling-liefhebber die geniet van de subtiele finesses van een IMScamelback of de techniek achter de B-side van Aquanura, zal de benadering van Beelen aanvoelen als een ontmanteling van de branche-standaard.

Deze uitspraken markeren een interessant spanningsveld in de sector. Terwijl parken wereldwijd investeren in steeds diepere thematische lagen om gasten volledig te onderdompelen, kiest Beelen resoluut voor de andere kant van het spectrum. Het publiek zal moeten uitwijzen of de afwezigheid van een sfeervol kader opweegt tegen de directe spelervaring die hij belooft.

Bron: Looopings