De komst van de nieuwe draagmoederwet brengt een belangrijke verschuiving teweeg in de juridische afhandeling van ouderschap. Waar wensouders voorheen pas na de geboorte officieel als ouders werden erkend, biedt de nieuwe regelgeving de mogelijkheid om dit juridische fundament al voor de komst van het kind vast te leggen. Dit voorkomt onzekere situaties waarbij de draagmoeder bij de geboorte verantwoordelijk blijft, zelfs als de intenties van alle partijen vanaf het begin helder waren. Ondanks deze vooruitgang wijzen deskundigen, waaronder pedagoog Loes van Rijn - Van Gelderen, op fundamentele gebreken in het voorstel.

Een van de grootste knelpunten blijft de weg naar het vinden van een draagmoeder. Het is in Nederland nog altijd niet toegestaan om actief een oproep te plaatsen, waardoor wensouders vaak jarenlang in een vruchteloze zoektocht blijven steken. Dit drijft echtparen soms naar het buitenland, waar de regels minder strikt zijn maar het risico op uitbuiting of schimmige commerciële praktijken aanzienlijk groter is. Een centraal ontmoetingspunt voor wensouders en draagmoeders ontbreekt in de nieuwe plannen, wat de kans op onethische trajecten via derden in stand houdt.

Daarnaast vertoont de tekst van de wet hiaten op het gebied van leeftijdskaders. Er zijn geen strikte maximumleeftijden voor wensouders of draagmoeders vastgelegd, een punt dat cruciaal is voor de stabiliteit van de gezinssituatie. Hoewel de wet zorgt voor een steviger juridisch kader, blijft de praktijk voor veel stellen een langdurig en emotioneel zwaar proces. Voor de uiteindelijke ontwikkeling van het kind blijkt de gezinsvorm overigens van ondergeschikt belang; de uitdagingen liggen vaker bij de reacties van de buitenwereld dan bij de opvoeding door bijvoorbeeld twee vaders of twee moeders.

Bron: Omroep Brabant