In de luwte van het Brabantse landschap, ver weg van de mechanische klanken van de Baron 1898, voltrekt zich een miniatuurdrama in de ondergroei. De grote groene sabelsprinkhaan, een indrukwekkende verschijning die tot acht centimeter groot kan worden, is momenteel volop actief. Ondanks de vervaarlijke naam draagt het vrouwtje geen wapen aan haar achterlijf; de kenmerkende sabel is in werkelijkheid een verfijnde legbuis. Hiermee manoeuvreert ze haar nageslacht behoedzaam in de bodem of achter boomschors, waar de eitjes de winterse vorst trotseren.

Deze insecten kennen een onvolledige gedaantewisseling, waarbij ze als nimf uit het ei kruipen en pas na de laatste vervelling, rond eind juni, hun vleugels spreiden. Pas op dat moment zijn ze volwaardige bewoners van het luchtruim. Naast deze springers laten ook de Franse veldwespen van zich horen. Deze vliesvleugeligen, herkenbaar aan hun oranje antennes en de karakteristieke afhangende poten tijdens de vlucht, bouwen hun papieren nesten bij voorkeur onder beschutte overkappingen. Terwijl de volwassen wespen zweren bij een menu van nectar en plantensappen, jagen ze voor hun larven op eiwitrijke insecten.

Zelfs in de potgrond van een gemiddelde tuin kan men verrast worden door de goudgele parasolzwam. Deze zwam, die gedijt bij warme en vochtige omstandigheden, toont een geelachtige hoed met een donkerder accent in het hart. Hoewel het felle citroengeel bij het ouder worden vervaagt naar een bescheiden crèmetint, blijft de geschubde, geplooide hoedrand een duidelijk determinatiekenmerk. Het is een herinnering dat de natuur, net als een goed doordacht decor bij Symbolica, altijd details prijsgeeft aan de oplettende kijker.

Bron: Omroep Brabant