In het hart van het Sprookjesbos wordt momenteel hard gewerkt aan de fysieke vertaling van het jubileumjaar 2027. De ruwbouw van de Sprookjesbibliotheek heeft inmiddels een aanzienlijke hoogte bereikt, waardoor de architecturale verhoudingen tussen de bestaande klassiekers en deze nieuwe toevoeging duidelijk worden. Het gebouw, dat gepositioneerd is nabij de Indische Waterlelies, vertoont de kenmerkende vormentaal die we kennen van het Pieckeriaanse gedachtegoed: asymmetrische daklijnen en een gedetailleerde afwerking die refereert aan een vervlogen tijdperk.

Recente beelden van de bouwplaats onthullen dat de hoofdvorm van de bibliotheek gedomineerd wordt door een markant torentje en zware houten constructies. Dit vakwerk vormt de ruggengraat van het bouwwerk, waarbij de invulling met baksteen en stucwerk zorgt voor een organische integratie met de omliggende natuur. Het gebruik van natuurlijke materialen en de grillige opzet verraden een sterke focus op de visuele rijkdom die essentieel is voor de sfeer in dit deel van het park.

Hoewel de buitenkant nu snel aan vorm wint, blijft de invulling van het interieur vooralsnog een mysterie. Wel is bekend dat de bibliotheek een centrale rol gaat spelen in de vertelling van de zeventigjarige geschiedenis van het bos, als een archief waar alle verhalen samenkomen. De constructie lijkt bewust zo gepositioneerd dat deze zowel een zichtlijn doorbreekt als een nieuw rustpunt creëert aan de rand van het plein, passend binnen de logistieke flows van het huidige padenplan.

De komende maanden zal de focus verschuiven naar de decoratieve detaillering. De typerende Eftelingse verwering — het kunstmatige ouderdomsproces van muren en houtwerk — zal cruciaal zijn om het nieuwe gebouw te laten versmelten met de decennia-oude buren. Voor kenners is het interessant om te zien hoe de ontwerpers hier variëren op thema's die eerder al succesvol werden toegepast bij gebouwen zoals het Meisje met de Zwavelstokjes.

Bron: Looopings